Ik heb me zó vergist in jou…

Ik heb me zó vergist in jou….

Alleen op de wereld.
Zo voel ik mij.
Ik ben ooit meegegaan in de beloftes van een ander.
Stappen gezet met best wat risico.
Ik wil(de) zo graag, ondanks beperking, een onafhankelijk leven leiden.
Leiden. En niet lijden…

Jij beloofde me rust in de weg daarnaartoe…

Wat ben ik stom geweest.
Dom.
Ik overzie waarschijnlijk niet alle gevolgen.
Alleen nog maar een paar.
Maar genoeg om zo denken.
Stom…

Dit had ik niet voorzien.

En dan heb ik dit aan mijn eigen kant waarmee ik mag dealen.
En dan komen de stemmen van anderen die ik al hoor (en heb horen zeggen) . Die me raken in het gebrek aan compassie.

Hoe heb je dit kunnen aangaan in jouw situatie?

Ja, juist, daarom. Daarom juist…
In mij huist een verlangen en behoefte naar vrijheid. Als ik die voel, verzet ik bergen…
Druk en dwang creëren het tegenovergestelde…
Dus wil ik zorgen dat ik die vrijheid kan leven.
De vrije geest vrij laten leven.
Zodat ik ondanks beperking, kan bijdragen, vervullen, leven, voeden, inspireren….

I know I’ve got it.

I just made a mistake… I trusted you and your promises. And left myself….

Oops.

Geen idee welke blaren ik oploop.
Alleen dat er al flinke blaren zijn.

Maar ook blaren helen weer….
En dan….
Dan spreek ik niks meer uit.
En zal ik hopelijk blijven dromen.
Maar nog liever dromen blijven leven.
Omdat dat het leven is in mij.

Wat wil ik het niet geloven…dat ik me zo heb vergist.
Wat doet het pijn om mezelf zo te hebben misleid….
Want ergens, heb ik zelf schuld.

Ik ben die vrouw die eeuwen geleden het huis uitvluchtte en ontsnapte, maar waarvan de tijd haar als vrouw niet gezind was en ze weer terug bij af teruggeleverd werd. Om destijds, nóg wat later, ook nog op de brandstapel te belanden 😉 .
Ditmaal geen brandstapel.
Wel een grote les.
En een gevoel van karma inlossen…
Maar ook van kracht ontdekken.

Die vrijheid. Die zal me nog verbazen mettertijd…

Nu eerst de blaren. Zitten. Voelen. Doorleven.

Nowhere land.

 

I want to live my dream, a new one,
I will live my dream, a new one…
Cities, not my place…
Nature, my only place ♡.

Some will judge, because there are many challenges.
Some will cheer, and support following dreams from the heart.
I can only say: I will forever look for possibilities to create a heart-life for me and my son. And live it.

I’ve had a hard hard time. Still in the ending of that hard hard time. Silently hoping it is the end.
I’ve quite some processing to do…
I cry for all the ‘failing’ and loosing, of a special place, broken possibility, impossible connection…

I’m in some kind of nowhere land.
For now.
Just for now.
But soon I’ll come out.

I’d like to escape to MY nowhere land without judgements, pressure, and with peace, love, and quietness.

I will come out of this inner healing cave,
Strong, calm, determined, full of love and joy and vision.

I long for you, nature…
I long for you, strength…
I long for you, new life…

I live for you, nature.

“Sending the angels,
For they hear you whisper,
And fill up your heart,
“You will get there…” ‘

Wat zeg jij mij Universum?

Zucht. Wat kan het toch moeilijk zijn. En wat wil het universum, mijn ziel, mij vertellen wat ik niet zie…?

Zoveel meegemaakt. En na noodgedwongen vertrek uit Frankrijk met mijn zoontje, wil ik deze zomer terug gaan, eventjes. Ik móet weten hoe het er voor me is, na wat er gebeurd is… Om erachter te komen of ik de boel beter kan gaan verkopen, of dat er toch nog (community-achtige) mogelijkheden zullen zijn voor in de nabije toekomst, ik er zou kunnen gaan leven als alleenstaande moeder mbv anderen? En zo ja, hoe vind dit dan plaats?
Of het haalbaar en betrouwbaar is met de vader in de buurt?

Het vertrouwen (in hem) is helemaal weg. Geschaad. Gigantisch. En het ergste is om gewoon niet meer te weten/voelen wat wél te vertrouwen is en wat niet. Een twijfel en verwarring. Maak ik het erger dan het is? Zou het erger zijn dan het is? Zou het minder erg zijn en ‘alles’ oké? Hoe is het op de lange termijn?

Ik mis de natuur. Ik mis mijn yurt. Ik mis de wandelingetjes over oneffen terrein. Ik mis de buren.

Maar of ik nou daar of hier ben, ik mis mijn energie om te ondernemen zoals ik zou willen.
Om me krachtig te voelen, 24/7. En het hoofd te bieden aan alles in het leven wat er op me afkomt, of wat ik al dan niet bewust, aantrek.

Ik weet zó zeker dat ik creëren kan. En absoluut niet in de bebouwde kom in een huisje moet zitten, levend van uitkeringen (omdat ik niet in staat ben te werken) en druk die daarbij hoort.
Al jaren zeg ik: ik ga ondanks mijn situatie en energie-beperking, mezelf onafhankelijk maken. Dit gaat me lukken! Ik vind en creëer die weg. Creatief zijn!

Ik begon met een gesprek bij de gemeente voor een stuk grond voor een earthship, en in harmonie met de aarde te leven. Een zeer groene gemeente, maar ze lachten me uit… Daarna ging ik een yurt kopen, ik vond een plek na een tijdje, ik ontmoette daar de vader van mijn zoontje. Niet beseffend dat ik in een hogesnelheidstrein zou stappen waar ik geen grip meer zou ervaren.
De trein is doorgedenderd, tot hij ontspoorde, begin dit jaar….
Ik wilde wel uitstappen en mijn eigen trein of reismiddel gebruiken, maar dat lukte voor begin dit jaar nog niet.

Nu ligt de trein in puin. Dat was onvermijdelijk.

Ik ben meegevoerd naar bijzondere ervaringen. Ik heb een terrein van 17 hectare waarvan ik ‘eigenaresse’ ben, ik noem mezelf liever ‘hoedster van een stukje moeder aarde’. Ik heb een prachtig zoontje.

Maar nu dan. De droom van zelfvoorzienend off-grid wonen, mensen laten komen om mee te varen op de energie van de plek door groepen, individuen, zelf mensen soms een healing geven, soort community zijn, een zuivere energieplek van moeder aarde creëren en laten zijn. Harmonie. Een plek waar je meteen van oplaad en bijkomt en helderheid van krijgt en richting in je leven, blijvend. De eigen waterbron met puur aarde gezuiverd water ♡.
De combinatie van aards -spiritueel-energetisch. Praktisch en niet praktisch.

Gaat dit hier gebeuren?

Ik kan niet alleen teruggaan. Ik wil me gesteund en mede daardoor veilig voelen. Dat is nodig.
Ik zou met mijn beste vriend en zijn vriendin gaan. Hij loopt ineens een zware hersenschudding op en verwacht niet te kunnen gaan.
Dan mijn nichtje, stoer lief mens. Maar ook dat lijkt in het water te lopen.
Ikzelf loop ineens meer dan gewoon te kwakkelen met mijn gezondheid.

Wat zeg jij mij Universum? Kan ik beter niet gaan? Moet ik me overgeven? Zie ik iets niet? Word ik tegengehouden?

Zal ik nog kunnen gaan? Half juli was het plan…

I wait and see…

images-1tmp-cam--1960918022.jpgimages.jpg

Narcisme, hoe in-gewikkeld is het dan?

Je praat met een narcist, een intelligente narcist (of zijn ze altijd intelligent??), over zijn relatie of ex en je zult hem geloven. Hij/zij draait het net zo dat het logisch is. Details weglatend, subtiele verdraaiingen, en neemt je mee in het ‘logische’ web waardoor je de andere kant niet meer ziet, de psychologisch afwijkende gedragingen eruit gefilterd worden, kortom: er is niks aan de hand, hij/zij is psychologisch gezond, en in het ergste en zeker niet ondenkbare geval komt de andere partij er weer/opnieuw/nog slechter uit.

En (even in de labels pratend helaas) de narcist gelooft het ook zelf.

Hoe in-gewikkeld is het dan? Heel erg.
En verwarrend.
En steeds weer voel je, als je degene bent die in zo’n relatie zat, “hè? Maar dit klópt niet…!? Er klopt iets totaal niet…”. En dat maak(te) je de hele relatie lang mee, psychologisch een uitdaging.
Niet met diegene over te praten, want dat triggert onnoemelijke boosheid, is gebleken. Plus het ís toch gewoon niet zo!
Grenzen wel aangeven maar niet kunnen bewaken.
Observerend.
Analyserend.
Tot je erachter komt dat het wel heel ongezonde vormen gaat aannemen. Het gedrag van je partner… En het zelfs beangstigend wordt…
Je voelt je niet langer veilig.
Je moet zelfs een moment létterlijk vluchten, met je kind en moeder, het huis uit…vanwege agressie in het huis en spullen en ruiten die het loodje leggen en het niet meer weten of kunnen inschatten waartoe de narcist in staat is. Zelfs tot moord? Je wacht niet af…en rent…

Pas naderhand het besef dat de psychologische onveiligheid er al heel snel in zat. Maar je bent op overleven gegaan.
Psychologisch overleven.
Langzaam is het erin geslopen.
En loskomend eruit ben je nog steeds aan het worstelen.
Alsof de draden plakken en je steeds opnieuw moet ontwarren. Tot de plak heeft losgelaten…

Daar ben ik nog niet.
En ook blijf ik aan het worstelen met mijn eigen empathie.
Tot hoever gaat die?
Zelfs ten koste van mezelf?!
Maar…maar…maar…

Steeds achteraf kon je zijn/haar logica benoemen als onlogisch, onjuist, verdraaid, gebaseerd op het weglaten van feitjes etc. Je eigen intelligentie weet het óok weer, hè hè. Zie je wel.
Alleen, ín de relatie kon je er niks mee, want als je die met het rationele inbrengt raak je weer gevangen in het web van de narcist en begin je weer opnieuw in de cirkel. Of word je afgestoten door een dosis boosheid waar je eng van wordt, of enorm door gekwetst… een andere tak van het web.
En hij/zij doet immers weer lief nu…het zal wel meevallen, overgaan, later beter worden, ik zal ermee moeten leren leven, ik zie het vast verkeerd, ik wil geen ruzie (meer), we praten later vast wel, hij/zij heeft zo’n zwaar verleden en komt vast daaruit voort, hij/zij kan er niks aan doen, het wel goed zie je? etc etc etc.

En dan heb je ook nog een kindje met de narcist…
Misschien komt er gaandeweg toch nog in-zicht…
Hoop je.
Wens je.
Altijd holistisch willen kijken en de persoon, zelfs de mooie ziel, ziende onder het gedrag. Het móet toch mogelijk zijn…toch? Normaal contact… Misschien zie je tóch niet helemaal juist…?! En ach, zijn/haar gedrag, zelfs toen, hij/zij bedoelde het niet zo… de gevolgen zijn er wel die niet om te draaien zijn. Psychologisch.
Ook al vindt de narcist dat dat ‘voorbij is’…

De hoop.

Tot hoever ga je?
Pijnlijk.
Een heel proces.

Narcissist

I don’t want to let you go

I don’t want to let you go…

Now you’ve finally let me go.
It hurts.
It hurts like hell…
Your acceptance is making me mourn.
And tears are running and running down.

Crazy how it feels right now
All I wanted was to free us from a toxic venom
A lot of resistance, a lot of begging to hold on
And now time has finally come to fly again,
Now I can’t fly because vision has become so blur of tears.

How come it has to go like this
How come the pains so strong and deep
How come you get to see it all
But only after breaking all…

All I wanted was to walk this path together
You just couldn’t dive and feel
I got drained along the way
And now we’re nowhere and apart.

The beginning of your true soul’s life
And for me regaining mine
Just not together anymore
It hurts, it stings, as if there’s an open wound.

Torn and amputated
The only way…
Wishing you can hold on to your proces
And me finding myself again
So we can meet each other again
This time on healthy energetic grounds
And our beautiful son gets to truely know you too
And learn from you
Your wisdom is so big.
You are so strong.
Please do this and go through all this.
I can’t bring him up all by myself…
He needs and deserves your inner wisdom as well.
I’m just his mother…
You are his father.
Work! Become this man! This true pure being you are inside! And then learn him everything you know…..like only you can….

 

Check mate?

 

I feel scared….
So much has happened the last 1,5 year. As I think things couldn’t get worse, they do.
As I think I can’t have more, I have to deal with more.
As I think I want to get out of it, I can’t…

One big issue of mine is, I want people to understand me… in friendships, relationships, acquaintances. It’s very very difficult for me to let things glide of me, or turn around, without both understanding what’s happening. The ‘why’.
Why things are not working.
Why things are happening.
Why you/me act the way you/I do.
Preferably get to a shared understanding.
Not think the same, but at least understand each other…

Life shows me again that apparently that is impossible..

‘Malheureusement’, in French language.

The result is the feeling of a lot of pain inside. It hurts me… things don’t glide of my back easily, or actually just don’t. They stuck.
And I stay in contact, situations, longer than I should. I dive deeper than most do I guess. Analysing. Trying to grasp what’s happening, trying to achieve this mutual understanding, trying to heal situations also, trying.. and giving it energy.
What becomes lost energy… and partly loosing myself for some time.

And now I feel scared.
I feel stuck.
Unable to flee.
Forced.
Without knowing how to stand up much longer…and almost literally speaking…

I long for peace.
Peace of mind.
Peace of living.
Peace of just taking care of myself and my boy. Nothing more….

I am scared to choose for myself in situations where others are involved. Even when they do it all the time despite my feelings.

I’ve stayed too long.
I’ve ignored my own needs too long, or set them aside.

What if you really really need to leave for your own health, but that means becoming an ass of a person? Because that means leaving another on its own as well?
What if you simply can’t go on…? When is not a question anymore of wanting or not, but just feeling you’re on the verge of crashing yourself? What do you do?
Do you let yourself be dragged down further because the other doesn’t accept your ‘can’t go on no more’?

Seriously.
Having a chronically energy problem since 11 years..
I was pregnant 9 months, stress during pregnancy because of relation and situations.
I gave birth naturally ♡ and day 3 had to deal with immense stress from partner while recovering still in hospital.
I got a lot of stress by partner after 3 weeks by his choices (again) plus being judged by my inability to give solo attention on that person.
Life threw in a mix to on his health by cluster headaches (suicide headaches).
Me getting past the initial hormone flow of energy after birth and starting to feel exhausted cause of too much stress and not enough calm recovery.
2 months away, recovering a bit from the load of happenings, financial stress, physical stress, mental stress. 2 out of 3 strongly related by the relationship and that person’s choices and my inability to get a true say that results in act.
Getting back and a short ‘happy’ time where hope enters.
Smashed again.
Addiction starts again in partner….but it’s not his but my problem…I make things aan issue. I shut up. I try.
I start feeling emotionally incapable of giving anymore.
I gave my everything in that matter over 2,5 years.
I get threatened by being left once again by him, his anger and frustration inside him and also feeling not okay.
I can’t bring up the energy anymore to stop him after so many times and pains, so I accept the break up. I leave for my family to get 2 weeks of rest. Something has snapt inside, impossible to repair this time.
Getting back things are again put into the continuing of our relationship by him… things start to become scary..
Not feeling free. Scared physically and mentally because of his state of being. Surviving mentally. Not being able to truely say how it is for me…because of not being sure of being safe..

And over a week ago, locking myself up in the bedroom, after saying again that it’s toxic for the both of us… him becoming ill too often lately, me having to rest more and more and feeling ill and millions of physical warnings, our son who starts to show frustration.
What did I mean?
Well…my feelings haven’t changed yet (2 or 3 weeks before that I dared to say I didn’t see it anymore for us to continue, him not accepting it, we (Finally, me trying this already for a year so it somewhat feels late..) started with a very very good coach I know after that announcement).
That triggered full hatred…
Scary hatred.
I locked myself up and had made an escape plan in my head. My friend was contacted and knew my situation.
Things calmed down luckily a bit the day after. I left for 4 days staying with my friend.
Got back.
Partner after this week of also feeling burned out, emotionally instable, me empath but very alert.
Him finally going to work….and next morning the intensive care issue. Lungs.
Fluid behind, complication collapse, lung not being attached anymore (!), examinations etc. Emphysema. Hole in lung. Still waiting now…
Ill.

And me in this life we’ve chosen and impossible to live alone here with the chores of wood-water-Joshua-myself-animals, overworked, overstressed (physically, emotionally, mentally) exhausted. Trying to arrange everything and then getting judged from someone in the hospital…
I feel sucked empty…drained myself (‘funny’ saying while he’s the one with a drain..).

I’m really totally through…
You don’t leave someone who’s I’ll….
But I literally can’t go on myself either…

Check mate?
What do you do….

Gedicht in de nacht…

De tranen die rollen,
Ze tollen, over mijn wang.
Bang, ben ik niet voor dit water,
Pas later, zal het mij beter doen voelen.
Woelen, in mijn bed,
Retteketet, gaat het in mijn hoofd.
Beloofd, had ik mijzelf….
Geen gedelf, van dit mooie hart.
‘Zwart’, en zwaar voelt het nu even,
Maar geven, zal het opnieuw en vol,
Bol, zal mijn hart weer van liefde staan.
Maan, help jij mij helen lief en zacht?
In de nacht, waar je straalt door de levens heen,
Geen één, zo welkom als jij,
Wij, wakker in de nacht.
Zacht, leg ik mijn hoofd weer neer,
Hartezeer, morgen zie ik je vast weer…